Asociación Veciñal e Cultural Chandebrito 1807
Preto de 40 veciños de Chandebrito están acusados de presuntos delitos de desordes públicas, atentado e coaccións. Son as persoas que lograron ser identificadas polos altercados que padeceu no ano 2001 unha familia que reside nesta parroquia de Nigrán.
Continua na Voz de Galicia
Buscando información relativa a parroquia fai uns días que dende a asociación vimos de coñecer os párrocos que tivo Chandebrito dende o ano 1898 ata a actualidade, polo que para todos aqueles que estean interesados, deixamos a relación:
03/02/1898 – 05/11/1898 Maximiliano Novoa
14/01/1899 – 23/09/1899 Juan Barros Fernández
12/01/1901 – 10/02/1902 Juan Silva Gora
20/09/1902 – 30/09/1905 Severino Martinez Martinez
27/01/1906 – 06/05/1911 Apolinar Espinosa Baladran
18/02/1912 – 02/11/1921 Manuel Rouco Giraldez
08/04/1922 – 21/03/1931 Jose Estevez Boullosa
08/02/1930 – 27/12/1941 Manuel Rouco Giraldez
11/01/1942 – 21/09/1945 Constantino Martinez Franco
15/09/1946 – 27/10/1946 Jesus Domínguez Cambra
17/11/1946 – 27/10/1946 Claudio Rodal Fandiño
05/04/1954 – 20/12/1972 Juan Cabaleiro Martinez
18/03/1973 – 01/11/1973 Anselmo González Quintas
31/03/1974 – 24/05/1987 Antonio Guerreiro Roda
07/02/1988 – 04/01/2004 Manuel Pereira Francisco
01/02/2004 – 11/07/2004 Emilio González Outarelo
01/05/2005 – Actual Santiago Vega Lopez
Con motivo da solicitude presentada por esta Asociación á Consellería do Medio Rural da Xunta, para a limpeza das marxe das pistas forestais pola seguridade das persoas que transitan por eles e para organizar mellor o combate do lume, publicado no blog o día 14/11/2008, estes días procedeuse o roce das marxes de diversas pistas forestais de Chandebrito (Chans de Rapadouro, Pista ao Parque Forestal de Vilar- Camos, Lapela, Ventaniñas- Presa dos Soldados, etc.).
Antes
Despois
Xa que estaban nun estado lamentable e causaban risco de incendios, a recente limpeza deixas cun bo estado, facilitando a visibilidade e evitando que se propaguen os lumes no caso de posibles incendios"
O pasado día 26 de febreiro celebrouse no centro antena de Nigrán a través da consellería de Promoción de emprego unha charla coas Axentes de Tempo da MAIV (Mancomunidade da Área Intermunicipal de Vigo), para implantación dun banco do tempo no concello.
O banco do tempo e un sistema de participación social no que se intercambian servicios, sen que haxa cartos de por medio e sendo a unidade de intercambio a hora. O seu funcionamento consiste en que unha persoa deposita unhas horas de tempo ofertando un servicio que desexa dar e, a cambio, pode solicitar tempo doutras persoas para resolver necesidades e actividades da vida cotía. No banco do tempo pódense intercambia dende axuda no fogar, reparacións, educación, artesanía, benestar, acompañamento, ocio,....etc.
Por tanto dende a asociación queremos dar a máxima difusión a esta actividade pois consideramos que e un servicio para acercar as persoas e desenrolar na práctica valores de cooperación e solidariedade algo que xa facían os nosos maiores e que fomos perdendo polo que a xente da parroquia e demais que nos sigan no blog e que estean interesados poden dirixirse o centro antena de Nigrán (Rúa Otero Pedraio, nº 52. Tfno.: 986366572) preguntando por Ra,i no seguinte horario 10:00 a 14:30 e 18:00 a 21:00 sábados incluídos, ou pórse en contacto por correo electrónico centroantena@nigran.org
Dende o pasado día 7 do presente mes que deron comezo as clases de cestería organizadas pola asociación, xa se van notando os pequenos pero constantes progresos gracias a labor do mestre cesteiro Don Manuel Gomez, o que temos que agradecerlle a súa interese por ensinar a todos aqueles interesados que descoñecemos unha forma de artesanía, vida e cultura que o home elaborou dende os albores da humanidade, pois a cestería incluso e anterior a cerámica, arte que con moi poucas modificacións durante milenios, demostra que a idea primixenia e a súa realización foron perfectas dende un principio, cousa que raras veces se consigue.
Os oito alumnos habituais e algún mais esporádico ímonos facendo coa técnica consistente no trenzado ou entrecruzado dos materiais empregados, coas súas diversas variantes, espalladas por toda Galicia, o que constitúe unha riqueza moi grande en canto á cestería se refire. Os materiais empregados son naturais e van dende os silvestres de monte baixo e ribeira, tales como: canas, xunco, vimbio, etc., ata ás distintas especies de árbores da nosa vexetación, sendo o castiñeiro, o carballo, o salgueiro e o bidueiro os máis empregados, aínda que o vimbio e o mais representativo e o empregado por nos no curso.
Non cabe dúbida, por tanto que os cesteiros, ó igual que outros oficios practicados en Galicia por desgracia esmorecen a causa dos avances das novas técnicas e do tan gabado progreso, asistindo á transformación das artes, oficios, tradicións e calquera tipo de manifestación da nosa cultura, polo que con este tipo de curso tratamos de manter viva a tradición e cultura levada a cabo durante milleiros de anos polos nosos antepasados, non podendo permitir que se perda.
Para rematar deixamos un refrán popular sobre os cesteiros:
O que fai un cesto fai cento se lle dan vergas e tempo.
Este Domingo celebrouse a Peque ruta organizada pola asociación cultural O Coto e coa colaboración da nosa asociación, converténdose nun éxito de participación en parte polo bo tempo que tivemos e por outro lado gracias a gran organización da asociación O Coto, pois acadamos as 92 persoas dispostas a coñecer as paraxes naturais e os elementos patrimoniais cos que conta a parroquia.
A andaina comezou sobre as 12:00 do mediodía, empezando pola visita a presa de Lapela, elemento regulador da auga que contribuíu durante moitos anos a darlle vida o millo e a súa transformación en fariña, para facer aquel pan tan importante na vida de fai uns anos. Continuamos visitando a Igrexa de San Xosé e a casa rectoral, magoa que a xente que se acerca a parroquia non poida ver en mellor estado a única casa señorial de Chandebrito, para cruzar o barrio da Igrexa e dirixirnos o petroglifo do Soeido, único en Galicia por estar integrado no que hoxe é unha corte, os nosos visitantes non daban creto a que alí dentro puidese haber un cervo gravado na rocha dunha das paredes do cortello.
A visita a petroglifos continuou polos do Rabete, Preghuntadouro, Chousiña, Rapadouro e Lapa do Piñeiro, facendo un alto entre eles para acercarnos o Outeiro do Ghanador, onde se contou a lenda ou historia da victoria de Chandebrito sobre Camos para conseguir o San Mamede, con outro pequeno alto na Chan do Rapadouro para que Fonso nos ilustrase sobre a importancia desta chan asolagada nos invernos, xa que conta con dous hábitats de interese comunitario.
Rematamos visitando a paraxe de interese natural da Fraga de Rodas, para polo camiño empedrado das Pereiras subir cara O Castro pasando polos muíños do Regueiro, onde puideron ver todas as pezas do muíño, aínda hoxe en día funcionando. Coroando o monte do Castro todos puideron gozar das belas vistas cara a ría de Vigo, aínda que polo tarde que se nos fixo, sobre as 16:00, a maioría da xente xa estaba desexando chegar os coches para poder empezar a comer e descansar no espléndido entorno das Chans.
Despedíndonos dos nosos agradables visitantes e agardando a súa próxima visita por esta pequena parroquia. Deixamos unhas fotos da andaina e o mapa para GPS que puxo en wikiloc o noso amigo Jesús, para quen queira descargala e gozar da andaina que fixemos.
Patrimonio cultural, arqueolóxico e etnográfico e unha paisaxe inmellorable. Todo iso ofrece Chandebrito aos que se atreven a percorrer os quilómetros de distancia que separan esta parroquia das zonas máis turísticas do municipio de Nigrán. Por iso, dende a Concellaría de Turismo impulsaron un proxecto de revalorización deste recóndito lugar que se financia grazas ao plan europeo Proder II.
Continua no Faro de Vigo
